เมื่อ สามเดือนก่อน......มีผู้หญิงคนนึงพยายามอย่างมากเพื่อหาตั๋วคอน

เพื่อผู้ชายสามคนที่แอบชอบมา 7 ปีกว่า  ...................

ความพยายามนั้นเป็นผล เพราะความช่วยเหลือของเพื่อนที่น่ารักจากต่างแดน

 

ผู้หญิงคนนั้นเลยพยายามอีกครั้งในเรื่องของการหาตั๋วเครื่องบิน

ซึ่งความพยายามครั้งนี้ไม่ได้มากเท่าครั้งที่หาตั๋วคอน

แต่แล้วเค้าก็ได้มันมาในมืออีกครั้ง.......... ๐^____^๐

 

ความพยายามครั้งสุดท้ายที่คิดว่าน่าจะง่ายที่สุด

คือการขอพ่อแม่เพื่อได้ไปดู  ...... ดูเหมือนจะไม่ยากในตอนแรก 

แต่ผลสรุปของความพยายาม....จบลงที่น้ำตาของผู้หญิงคนนั้น

 

 

เฮ้อ.......................  อยากไปดูคอนจังเลย

เข้าใจนะว่าห่วง ถึงไม่โวยวายอะไร (หรอ????)

แต่ก็อยากให้เข้าใจเหมือนกันว่าทำใจยากชะมัด

 

เป็นอารมณ์ นอยๆ ของคนๆหนึ่งเท่านั้นเอง

 

วันที่ 1 เมษายน 2551

วันนี้เป็นวันแรกที่เรารู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริง

เมื่อต้นเดือนที่แล้ว เรายังคงเป็นนิสิตเตรียมสอบภาคปลายอยู่เลย

ยังใส่ชุดนิสิตเดินเล่นในมหาลัยอยู่จนถึงวันศุกร์ที่ผ่านมา

.

.

.

วันนี้.......... เราใส่ชุดที่แปลกไปจากที่เคย

เปลี่ยนไปใส่ชุดฟอร์ม กลายเป็นมนุษย์เงินเดือน

กลายเป็นคนทำงานของบริษัทแห่งหนึ่ง พอมาคิดๆดู

เหงาจังเลย ยังไม่ชินกับการที่จะใส่ชุดอื่นนอกจากชุดนิสิต

เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหม่ ครั้งใหญ่ที่ไม่รู้ว่าจะดี หรือว่าเป็นไปในทางไหน

แต่ยังไงก็เลือกแล้วล่ะนะ      สู้ๆแล้วกันนะ

.

.

.

เส้นทางชีวิตมีให้เลือกมากมาย

เมื่อเลือกแล้วก็เดินไปตามทางนั้น พยายามต่อไป

จนกว่า....จะเข้าใจในเส้นทางสายนี้ และรู้ว่ามันเป็นยังไง

สักวัน...คงจะรู้ว่ามันเหมาะกับเรามั้ย??

.

.

.

แค่อยากระบาย แหะๆๆ

เซ็งๆๆ บล๊อคคะ แบบว่าหายไปรอบที่สาม พิมพ์ใหม่จนขี้เกียจแล้วนะคะ

เฮ้ออออออออออออออออออออออออ...............................

.

.

.

จู่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเพื่อนสาวก็โทรมา

บอกว่า วันศุกร์นัดเจอกันกินข้าวเย็นที่สยาม

แบบว่า กินข้าวเย็นจริงๆอ่ะ นัดกันมา 5 โมงเย็น จะเย็นไปหนายยยย

.

.

.

เราไปถึงก่อนเวลานัด ประมาณ 2 ชั่วโมงแล้วก็เลยโทรหาบัว

แบบว่าเผื่อมาเร็ว บัวบอกว่าให้เดินเล่นไปก่อน แต่กำลังจะถึงแล้ว

เราว่าเรามาถึงก่อนเวลานานแล้วนะ ภามาถึงก่อนเราอีกมันมาตั้งแต่เที่ยง เหอะๆๆ

เราสามคนเลยเดินเล่นกันไปก่อนรอเวลา เข้าไปกินข้าวกัน

สักพัก เราเริ่มหิวกันจากที่ตัดสินใจรอเพื่อนบีที่กำลังจะถึงก็เลยไปที่ร้านก่อน

.

.

.

ด้วยความบังเอิญ พวกเราได้ห้อง 4/3 ตรงกับห้องเรียนตอนม.ปลาย

ตอนแรกก็ดีใจแต่พอขึ้นมาบนห้อง เพื่อนๆทุกคนบ่นกันหมดเลย

ว่าถ้าจองห้องนี้ แกไม่ไปกินบนดาดฟ้าเลยล่ะ เหอะๆๆ พวกชั้นไม่ได้จองนะ

แค่ขอจองห้องเฉยๆ ไม่ได้เลือกเลยเพื่อน แหะๆๆๆๆๆ

.

.

.

กินกันไปด้สักพัก เพื่อนๆก็เริ่มเม้าท์กัน แบบว่าขำกันตลอดเวลา

เอาเรื่องขำๆและข่าวอัพเดทของเพื่อนมาเล่าให้ฟังกันด้วย

สนุกดีนะ นั่งกัดกันตลอดเวลา ที่นั่งกินเลยทีเดียว

.

.

.

.

.

.

และเราก้คิดได้ว่า พี่เค้าคงคิดดีแล้วที่ให้เราขึ้นมาอยู่ห่างไกลผู้คน เพราะป่าแตกแน่

ถ้าเราอยู่ข้างล่าง ก็ขำกันตลอด แบบว่าปล่อยกันเลยทีเดียวอิอิ

หลังจากกินเสร็จเพื่อนก๊อกก้หายตัวไปอยู่ค่าย ต่อ

พวกที่เหลือเลยไปกิน red mango กันต่อ แบบว่าไอติมเป็นของหวานไง

กินกันไวมากมาย นั่งกันยังไม่ถึง 15 นาที เพื่อนก็กินกันหมดแล้ว เหอะๆๆๆ ไวโคด

แล้วพวกเราก็ไปเดินย่อยกันก่อนกลับ

.

.

.

ไปถ่ายรูปที่ลานน้ำพุหน้าพารากอน แบบว่าคนเยอะมากมาย

มีงานอะไรสักอย่างที่นั่น เพื่อนๆเราก้นะนั่งถ่ายรูปกันอยู่

ตอนที่ถ่ายเนี่ยน้ำพุมันไม่ยอมออกมา แต่พอพวกเราถ่ายเสร็จเดินไปได้นิดนึงมันออกมาครับพี่น้อง

แอบเคืองนิดหน่อย ชิชิ

.

.

.

คิดถึงพวกแกจังเลย อยากไปเรียนที่เดิมอีก

ตอนอยู่ที่นั่นสนุกจะตาย มีเเต่เรื่องฮาๆ ขำกันตลอดเวลา

ดีใจที่เรานัดรวมกันได้วันนี้ แบบว่านัดครั้งล่าสุดเนี่ยรู้สึกจะ สองปีมาแล้ว

.

.

.

มิส ยู ออล